10 października 2018

Medale małych wędrowców czyli droga na Bukowe Berdo

W piękną, słoneczną i bardzo wieczną niedziele ruszyliśmy w Bieszczady.
Z przyjaciółmi, czwórką dzieci, plecakami z prowiantem i aparatem.
Ogórki kiszone, kanapki i gorąca herbata  no i czekolada - na stałe wpisały się na listę naszego bieszczadzkiego prowiantu.
Byłam dumna z naszych małych piechurów, szli dzielnie, nawet Tosia spory kawałek trasy pokonała na nóżkach. 
Do dziś w uszach brzmi głos Boryska wołającego "Jasieńkuuu" , "Ja chcę medal" :)
Tyle Ludzi na Bukowym Berdzie jeszcze w życiu nie widziałam, a byłam wiele wiele razy.
Pięknie jesienny las, zapachy i co chwile powtarzane: Dzień dobry, Cześć a nawet Ahoj.
Pogoda dopisała i każdy chciał wycisnąć ile się da z tego wekeendu.
Choć sądząc po ubiorze niektórych nie każdy przewidział, że będzie tak na szczycie aż tak wiało.
A wiało niemiłosiernie :) 
Aby móc cieszyć się widokami i spokojnie zjeść musieliśmy zejść nieco niżej bo na grani chciało głowy poucinać. W takich okolicznościach herbata i ogórki są na wagę złota.
Dawno mnie tak ręce i nogi nie bolały. Tosiula obrażona na tatę postanowiła, że to mama będzie jej tragarzem :)
Na szczęscie Tosia zasnęła i w drodze powrotnej trzeba było ją nieść na rękach i tu już Tata mógł się wykazać :)
Przewiani, trochę zmarznięci i zmęczeni zeszliśmy z Bukowego Berda.
Były odznaki (jak to dzieci mawiały medale) małych wędrowców, Tosia wybrała sobie książkę :)
Największy motywator wyprawy :).
I Jak to Hania powiedziała : "Udała nam się ta wycieczka".



































9 października 2018

Zwykłe dni

Październikowa codzienność.
Codzienność z herbatą w dzbanku, z odrabianiem zadań, nauką wierszyka.
Codzienne odbieranie dzieci, zakupy, judo.
Domowa pizza, wieczorna książka, weekendowe wygłupy w naszym łóżku.
Październikowy wyjazd do przyjaciół.
Fajny początek października.






















24 września 2018

Pierwszy jesienny spacer

Wczoraj wybraliśmy się na pierwszy jesienny spacer.
Niedaleko było duże pole kukurydzy z drugiej strony łąki, pola.
Wśród drzewek, liści szalał wiatr i świeciło pięknie słońce.
Nazbieraliśmy kasztany, żołędzie i liście.
Były jeszcze ciastka zjedzone na kocu, gra w karty i rozmowy dzieci. Zabawne :)

Hania: Mamo Jasio powiedział, że mnie nie lubi
Ja: Hania Jasio Cię kocha, jakbyś była chora albo coś by Ci się stało to byłoby mu przykro, martwił by się o Ciebie.
Jasio: Nie byłoby!
Ja: Jasiu jesteście z Hanią najbliższą rodziną. Brat z siostrą.
Hania: Jasiu dzięki mnie jesteś
Jasio: Nie prawda!
Hania: Prawda! zażyczyłam sobie (braciszka) Ciebie na urodziny
Jasio: Nie kojarzę :)))

Miłego tygodnia kochani!